Zaterdag 13 en zondag 14 juni stonden de Clubkampioenschappen Matchplay individueel op het progamma. Slechts een aantal weken na de ‘Mixed Greensome’ is het even wennen dat je niet samen speelt met een partner, maar weer in je eentje het ‘gevecht’ aan moet gaan als je kampioen wilt worden je in moet stellen op heul veel holes spelen.
Om te beginnen op zaterdagochtend met de spelvorm ‘bogey tegen de baan’. Het doel is om zoveel mogelijk plusjes (par’s) te maken en geen minnetjes (dubbel bogey of hoger…) op je kaart te schrijven. Om 8.16 sloegen Ruben Dijkstra, Douwe de Jong en ik met relatief kleine oogjes af. Een vroege start is over het algemeen niet echt aan mij besteed. Gelukkig had ik thuis al de broodnodige cafeine gehad waardoor ik relatief scherp aan de start stond. Na 18 holes had ik 14 plusjes en slechts 1 minnetje op de kaart. Dat betekende dat ik me bij de beste 8 mocht rekenen en me zo voor de ‘knockoutfase’ plaatste in de middag. Daar trof ik mijn teamgenoot van Heren 1 uit Amsterdam en in het dagelijks leven actief als makelaar: Jorrit Kuindersma. Onder het waaien van de straffe, vlagerige Noordoosten wind vochten we onderling uit wie zich zou plaatsen voor de halve finale op zondagochtend. Na 15 holes nam hij zijn petje voor me af. Strategisch gespeeld en waar het kon de holes van hem afgesnoept: winst 4&3.
Bij binnenkomst bleken enkele gevestigde namen zich geplaatst te hebben voor de halve finale. Brechtus Wille, Robin Otter en Daan Wedema en ik zouden op zondagochtend uit gaan maken wie zich voor de finale zou plaatsen. Volgens het lotingschema trof ik Brechtus en Robin trof Daan.
Tja… Brechtus. Als er iemand een bal kan slaan is hij het wel! Ik sliep niet al te best zal ik verklappen en dus verscheen ik wat vermoeid aan de start. Dat vertaalde zich al snel naar een achterstand en op zeker moment krabde ik mezelf achter het oor dat ik toch echt beter moest gaan spelen wilde ik uberhaupt een kans maken op de finale. Terwijl we het heel gezellig hadden tijdens de pot kon ik langzaam maar zeker terugkomen in de wedstrijd. In matchplay moet je altijd het onverwachte verwachten en ja hoor daar was ie: op hole 17 bij een stand van All Square (of ‘tied’ zoals in ze in Trumpland zeggen) drukte Brechtus doodleuk een putt van buiten de green in de hole. Dat betekende dat ik met 1 down ‘naar 18’ ging. Brechtus een big smile op zijn gezicht richting de tee van 18 en ik geen keus: ik zou in 1x ervoor moeten gaan. In het kader van no nuts no glory sloeg ik de bal met ijdele hoop richting de green op 18 en warempel was de wind me gunstig gezind. De bal landde netjes aan de zijkant van de green ter hoogte van de bunker en dus had ik een goede kans om een birdie te maken. Brechtus ging er niet voor en sloeg zijn tweede slag iets te ver over de green heen. De chip terug bleef op een metertje van de hole liggen. Daarna was het mijn beurt. De poging voor eagle rolde precies op lijn en… verdween in de hole! Na een fistbump van Brechtus wisten we beide: we gaan nog even door! Op hole 19 (niet het terras, maar hole 1 als playoff hole) wist ik Brechtus te verschalken met een parretje terwijl hij een bogey maakte en dus mocht ik me opmaken voor de finale!
Soms heb je het gevoel dat je de finale al hebt gehad. Na de winst tegen Brechtus viel er een spreekwoordelijke last van mijn schouders. Ik speelde een stuk minder met de handrem erop en hoewel Robin goed speelde kon ik in de finale langzaam maar zeker een voorsprong opbouwen die ik niet meer uit handen gaf. Eindresultaat: 3&2 winst en ik mocht me clubkampioen Matchplay 2026 noemen.
In het clubhuis nam ik de felicitaties van alle aanwezigen in ontvangst en de telefoon ontplofte met appjes van mensen die thuis via de livescoring én via Radio Heidemeer het wedstrijdverloop hadden gevolgd. De zoetgevooisde stem van commentator in chief Arjan Veenstra galmt door steeds meer huiskamers heb ik het idee….
Na 67 holes spelen over 2 dagen plofte ik ’s avonds op de bank met een mooie bos bloemen in de vaas en een trofee op de schoorsteenmantel. Ik heb geen schoorsteen, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Ik zag Nederland gelijkspelen tegen Japan. Met de ogen op half 7 en een welverdiend ijsje in de hand zag ik Oranje 2-2 spelen tegen de japanners. Ik zat nog helemaal in de matchplaymodus en dacht terwijl ik mijn hoofd tevreden op het kussen legde: volgens mij is dat gewoon ‘All Square’.
Uitslag heren:
- Arjen Miedema (clubkampioen)
- Robin Otter
- Jorrit Kuindersma
Uitslagen dames:
- Frédy Damm (clubkampioen)
- Margriet Hansma
- Elly van Vessem