Koningsdag. U aan het bier. Ik aan de schrijferij. So unfair! Maar het moet gebeuren, want er moet op de maandag wel wat te lezen zijn over avonturen in de NGF Competitie specifiek over Heidemeers Finest ook al gaat de aandacht naar Willempie die rondrent ergens ver in het noorden van onze provincie. Als literaire luitenant heb je ondanks officiele vrije dagen gewoon je plicht te doen. Part of the deal. Deze keer een stukkie met als afdronk mogelijk waterlanders. Van uw kant, om ons. Omdat u als lezer zo verschrikkelijk met ons begaan bent en door deze enorme tearjerker mogelijk niet kunt slapen. Bel Freud, Jung of iemand anders van de GGZ met dienst om uw verdriet te duiden. Wij hebben de tranen alweer weggeveegd, het verdriet weer diep weggestopt als echte mannen van Hardstalium en de mouwen alweer opgestroopt, want over 2 weken: ja over 2 weken valt de beslissing weer in onze Poel waar dankzij afgelopen zondag alles weer open ligt en daarrrr hebben we eigenhandig voor gezorgd… #facepalm. Leest u weer even mee?
Vorige week voorspelde ik het al. Dit zou een moeilijk potje worden. Emmeloord tegen Heidemeer. Groen tegen blauw. Gewaagd aan elkaar ook. Decor? De Rosendaelsche. Mooi baan met bloedsnelle greens. Als er een slagboom voor een golfbaan staat weet je dat ze niet zomaar iedereen binnen laten. Roken mocht bij het greenkeepers house begrepen we. Een grijze eminente strijder met rode trui die ons wees op het antirookbeleid ondanks de A50 die op korte afstand ligt en genoeg uitlaatgassen produceert, maar hé we zijn de beroerdste niet en dus verkasten we het verdomhoekje bij het Greenkeepers house. Daar trof ik de foto van bovenstaande caravan aan die daar zielug weg stond te kwijnen. En dat bracht me op de titel voor dit epistel.
We hadden een hartelijk welkom bij de Heeren van de Rosendaelsche. Voor ons koffie en Brent aan de limonade. Ik bemerkte geen mannen met blauwe ogen of ander fysiek letsel. Ze zullen dus niet in het uitvak hebben gezeten tijdens de wedstrijd van Cambuur tegen Vitesse van een dag eerder, wetende dat ze natuurlijk ons moesten vergastheren, jullie hebben je ingehouden. Goed gedaan mannen!
U kunt het programma inmiddels wel een beetje: ’s Ochtends getweëen de baan door en in den middag individueel maximaal 18 holes om puntjes te pakken. In de ochtend stonden Boy Wonder Brent en ik zomaar 3 down na 3 holes. 2 birdies en een par konden niet op tegen onze parretjes en een bogey. We konden het tij niet keren tegen Vincent en Steven en dus kregen we voor het eerst deze competitieronde een verliespartij om de oren gedraaid. 2 punten voor Emmeloord in de eerste dubbel en zip voor ons. Achter ons ging het gelukkig beter en werden 4 punten bijgeschreven aan onze kant. Toch 4-2 voor!
Op voorhand had ik nog mijn uitgangspunt duidelijk gemaakt tijdens de laatste briefing op zaterdagmiddag. Minimaal voorstaan na de ochtend (liefst natuulk 6-0, alhoewel dat natuurlijk wishful thinking zou zijn). En dan in de middag domweg 3 van de 6 partijtjes pakken en we blijven op de bovenste stek in onze Poel staan. Ik drukte de heren in de laatste partijen op het hart: het zal om jullie partijtjes gaan. ‘Wij’ ‘voorop’ doen ons best iets te doen tegen het semi professioneel geschut dat Emmeloord daar opstelde, maar de punten zijn áchter deze mannen te pakken was mijn verwachting.
De middag ontvouwde zich ongeveer zoals ik dacht. Verrassend kon ik tegen Michael 1up winnen (en passant: het is de enige pro waar ik ‘officieel’ ooit een aantal lessen heb geboekt. Hij gaf het zelf ook aan: verslagen door een eigen ‘leerling’, hij vond dat zijn carrière erop zat. Ik herinnerde hem fijntjes aan het feit dat hij nog genoeg anderen op kan leiden en dus vooral door moet gaan). Achter mij liep Brent. Aan zijn loopje en de 3 vingers die geregeld de lucht in gingen merkte ik onderweg: die staat voor en gaat vast winnen! Ik posteerde me na de volle 18 holes op het terras om de ontknoping achter me te kunnen volgen met een bierke in de knuist. Robin had het moeilijk deze dag en verloor. Stond al gauw gedesillusioneerd op het terras, net zo gebroken als z’n ijzer 5. Een atje van een biertje hielp de ergste randjes van het verlies af. Das soms beter dan correlatie. Joscha deed op zijn haribo themed schoenen wat hij deze competitie altijd doet en dat is: winnen (je bent de enige die nog ongeslagen is in zijn single? Of heb ik dat mis?) en dus waren Brent en Erik nog in de baan.
Maar Brent verscheen plots op de achttiende tee, zichtbaar van het terras. Maar die stond toch ‘dik’ voor? Allemaal geslonken als spinazie in de wok. Foetsie weg. En de 18e verloor ie ook. En dus geen 2 punten voor Brent… Ai ai ai… Erik de Noorman dan? Kon hij dan de broodnodige derde single binnen brengen? Nee… Ook hij niet. En dus de eindstand 10-8 in het voordeel van de heren van Emmeloord. Harrejasses nog aan toe. Bij Emmeloord vreugdedansjes, wij de scherven en de tranen. Bier smaakte iets minder lekker als de vorige speeldagen, het eten maakte veel goed. Koningsnacht lag voor ons, Brent ging z’n verdriet verdrinken zei ie.
Zoals gezegd: all to play for over 2 weken. Volgende week zijn we gastheer. We gaan onderuit hangend volgen hoe de stand in de Poel zich zal ontwikkelen. De Edese is helaas dankzij hun nederlaag tegen Zeewolde al gedegradeerd. Kampioenschap wordt of Zeewolde, of Emmeloord… Of wij. We zijn nog in de race. Het adagium van de Rosendaelsche is: qui va droit ne manque. Mn middelbareschoolfrans geeft de vertaling: wie rechtdoor gaat mist niet. En dat is een waarheid als een koe. Op elke golfbaan trouwens. Komende zondag zijn ‘we’ gastheer op Royal Heidemeer met als adagium ‘Birdies binne moai, maar bier is better‘. Klinkt toch veel beter? Nu de stad in. Kijken of ik nog iets kan scoren op de kleedjesmarkt. Robin: mss vindt je er nog een ijzer 5? Nooit gekeken is altijd mis. Ciaooo en Leve de Koning (driewerf hurray)!
Ajeto en Tot. Volgende. Week.
En dan nog even dit. De zeperd van de dag is toch wel voor Boy Wonder Brent. Sorry Brent. Het moet me van het hart. Hoogmoed komt voor de val. Altijd winnen lukt niet. Denken dat je er al bent met 3 up and 4 to play is natuurlijk uit den boze. Zeker met een sluwe ouwe vos als Marnix als tegenstander. Chapeau aan Marnix natuurlijk ook. We rekenden de 2 punten al. Helaas. Zondag 26 april was een wijze les voor ons jongste menneke uit de groep. En dus kom je erbij in Het grote Heidemeer Heren 1 27 Holes Helden Paniniplakboek, want ondanks de Zeperd van de Zondag hoor je maar mooi bij ons cluppie. Denk ondanks de zure nederlaag nog eens aan de chipballetje op hole 1 dat je deaud bij de hole legde in de greensome. Golfen kun je wel. En je moet natuurlijk wel meedoen over 2 weken. We need all the men we can get. Papa Geert, we weten waar je huis woont. Je zoon moet mee. Afzeggen is geen optie. Hoeveel schuift het?
En dan nog even dit 2: Ook nu weer een passend muziekje. Een echte Bender Bounce (zie mijn eerste relaas op Zeewolde). Hard werken op de Rosendaelsche met tal van bomen om je spel te belemmeren. Heidemeers Finest zag ik onderweg in de bossen al houthakkend – soms vergeefs – hun puntjes proberen te pakken. Helaas geen hardlopende arnhemse hertjes gespot Brechtus. Jammer jammer jammer. Een droevige zondag. Lichtpuntjes zijn er ook. een 1up winst tegen een pro, Haribo schoenen en bovenal een fantastische baan en Goed Gezelschap ondanks de 10-8 nederlaag. We waren maar een mooi dagje houthakk’n in het bos! Play the Tape.