Heidemeer Heren 1: maken er maar een blikjesdag van

De speeches van alle captains zijn vanachter katheders op de Keppelse gehouden. Mooie woorden gesproken. Leuke kadootjes van Oppergod Bart van de Olympusgangers (wordt zeer gewaardeerd Bart: well done!) uitgedeeld. De nazit loopt op z’n eind. En dan mag ik nog ff als de Literaire Luitenant van Heidemeers Heren 1 acterend voor zeker nog een jaar in de NGF Kompetisie abteilung 27 holes HOOFDKLASSE het woord nemen. Ik heb het laatste woord. Daar houd ik wel van. Ik zit op het moment van schrijvon in de Dameskleedkamer van de Keppelse (waar wij heen gedirigeerd werden bij aankomst om om te kleden en onze spullen te stallen) in een roze fauteuil tussen stinkende golfschoenen vermengd met de odeur van meidenChanel met m’n schrijfblok op schoot en twijfel erg over de teneur van dit stukje dat uit mijn vingers moet komen rollen het komende kwartier.

Schrijvon over voornemens en hoopvolle idealen op een Kampioenschap vóórdat we de baan in gingen? Meh… Dat moet maar niet, want het Kampioenschap die je wist dat zou komen kwam niet… Hoopvol waren we als team na de ochtend toen we collectief een 3-3 op het scorebord prikten en met uitzicht op de poulewinst tevreden gingen luntsjen. Maar in de middag  kantelde het momentum volledig en verdwenen aspiraties op landelijke kruisfinales als sneeuw op een hete dag golfen op de Keppelse toen bleek dat slechts 1 man van onze slagorde 2 punten op het bord bracht (wel op fenomenale wijze dames en heren!) en de rest van de dienstdoende spelers een maatje te klein waren voor hun tegenstanders van Veldzijde. U wilt de eindstand weten? Nou vooruit dan: 13-5 in het voordeel van Veldzijde. Zij naar de kruisfinales, wij helaas niet.

Mot ik dan schrijvon over Heldendaden die onderweg in de baan plaatsvonden? Drives van 304 meter (hallootjes zeg Robin!) en daarop volgende putt vanaf 10 meter terug voor eagle in de greensome in de hoop lichtpuntjes te vinden? Met 2 down de laatste 3 holes winnen om toch de pot naar je toe te trekken? Het waren slechts momentopnamen en vonden veelal plaats buiten het zicht van toeschouwende camera’s en toeschouwers themselves. Dan maar schrijvon over what ifs en hadden we maar…. Nee, ook dat niet. Als je verloren hebt kún je natuurlijk in zak en as gaan zitten. Dan kún je natuurlijk collectief gaan analyseren en bekritiseren waar het allemaal aan lag deze dag. Je hebt altijd een keuze las ik vorige week in een boek van Edith Eger. Maar om met de woorden van Jan (een aller aardigst heerschap residerend bij Veldzijde, tevens prijkend als ingezette foto bij deze column) in persoon tegen me zei met Amsterdamse tongval na afloop op het terras: je kenne dr niks meer aan doen hè gevolgd door de meest profetische woorden ooit gesproken: eigenlijk gaat het nergens over. En dát dames en heren is een waarheid als een lekker stukje gebraden koe op een Keppelse barbecue powered by de as van verbrande turf.

En dus deden we dat wat het meest voor de hand ligt: we haalden onze schouders op en waren content met onze tweede plek in de poule dit jaar in de – ik zeg het gewoon nog een keer – Hoofdklasse 27 holes. ‘We’ – want winnen en verliezen doe je in de NGF Kompetisie nooit alleen, dat doe je samen – troonden na afloop van de singles met opgeheven hoofd en de boombox onder de arm het terras van de Keppelse op. Heer Robin koppelde de iPhone en strooide het ene na het andere fijne deuntje over ons als toehoorders heen. Brian van Veldzijde die alles mee kon zingen zorgde voor een veelbetekende blik tussen captain en mij: zullen we em vragen volgend jaar voor Heidemeer te komen spelen? Hij was al es van cluppie veranderd en Martin Munster van de Hooge Graven had al bedankt… Zou Brian mss los te weken zijn..? Toen ie vervolgens bij de Hooge Graven ging zitten eten wisten we wel genoeg. Not gonna happen.

Easy Company zwaait dus weer af. Handhaving bereikt. Een gooi gedaan naar het Kampioenschap. Elke Kompetisiedag in zonovergoten omstandigheden rondgehuppeld op mooie banen met plezierig gezelschap. Das Mooi Man. De zinnen moeten korter merk ik. Ik moet opschieten beste kijkbuiskinderen, want ik merk dat het geluid van de boombox van het terras zich richting de parkeerplaats beweegt. Dat betekent dat ie zometeen op vol volume uit het bussie van Erik de Noorman zal klinken als we Laag (of was het nou Hoog) Keppel uitrijden, terug naar ons plekkie onder de zon te Heerenveen.

Ik richt me zo aan het einde aan alle Mannen van mijn team, maar ik vermoed dat de andere Heren van andere teams – ook al degraderen ze – het volgende zullen onderstrepen als het gaat over in teamverband potjes matchplayen en zodoende een onlosmakelijke golfband smeden: we find our true friends on the battlefield. Heeren, het was me een waar genoegen, ook al sta ik niet op de groepsfoto omdat ik hier zit te tikken.

Ik wilde nog van alles typen beste Kijkbuiskinderen, maar dat gaat niet meer lukken. Er wordt al getoeterd vanaf het parkeerterrein dat ik op moet schieten en anders terug kan lopen. En dat moet maar niet, want dan benk wel ff onderweg met de benenwagen. Alle lezers van dit stukkie: ‘we’ zien elkaar volgend jaar weer terug. We’ll meet again. Nieuwe edisie van de Kompetisie, zelfde teamsamenstelling zoals het nu lijkt. 6 donkerblauwe polo’s trots gedragen door Heidemeers Easy Company die over ’s Heeren baantjes in den lande rondflaneren. Heb er nu al zin in. Hatsikidee!

Voordat ik echt afsluit en ga rennen: U wilde weten welke deuntjes er zoal op het terras klonken? Nou, komt ie dan. De officiële Heidemeers Heren 1 PLAYLIST. Superclassified, maar toch ook weer niet. Het best te beluisteren met oordoppies opdat niemand u hoort luisteren, maar dat is aan u!

En dan nog even deze: En dit is de mooiste. Hét lijflied. Opdat we geen grumpy old men worden. Amen.

Play the Tape!

We wachten met z’n allen op die mooie tijd
Het zonnetje gaat schijnen, iedereen is blij
Het kwik stijgt weer naar dertig
Ik krijg weer zo’n gevoel
zet de golfshoes klaar, en pak dan weer m’n stoel
Bekijk m’n telefoon, de appies gaan weer rond
Krijg meteen al zin, dit is toch niet gezond
We gaan het weer beleven, met de pootjes in de klei
Cluppie in mijn hand, iedereen is er weer bij
Want dan gaan wij weer voor goud
Hey mannen gooi die blikken maar koud!

tis vandaag Kompiedag!
Wе weten dat de zon gaat schijnen en alles mag
We gaan dan evengoed maar weer overstag (jaaaaaaaaaaaa!)
’t Is vandaag code groen
Zitten bij mekaar hier moet je niks meer aan doen
Ik ga niet thuis zitten nee voor geen miljoen
Die groep golfers van jong tot aan oud
Op deze dag kan er niks meer fout!

Tot. Volgend. Jaar!