De “Volbeda First Chance” deed haar naam eer aan: die kans grepen we met beide handen aan. De eerste 18-holes wedstrijd van het seizoen werd gespeeld onder typisch Nederlands lenteweer: een straffe wind en af en toe een zonnetje, maar vooral veel enthousiasme onder – volgens mij – alle deelnemers.
De baan deed intussen vrolijk mee: ganzenkindertjes die moesten rennen voor hun leven, ooievaars die boven hole 6 langs trokken, een ijsvogel die rakelings over het water van hole 7 scheerde, zijn blauwe vachtje schitterend in de zon, en een kraai die het nodig vond een bal van de fairway te pikken (heb ik me laten vertellen).
Met Hendrik en Sint in de flight zat de sfeer er vanaf de eerste tee meteen in. De “lekker man’s” vlogen je om de oren, al was er af en toe ook een diepe zucht te horen (laten we het bij zuchten houden). Want soms ketsten ballen tegen bomen, werden ze door de wind meegenomen, verdwenen ze in de bosjes (alleen de mijne) of landden ze uitgerekend in de greppel (alleen de mijne), maar er waren genoeg hoogtepunten om dat ruimschoots te compenseren.
Een greep uit al dat moois: Hendrik zorgde voor een fraaie chip-in op hole 9, gevolgd door een birdie op hole 10. Was er een longest te verdelen geweest, dan was die zonder twijfel naar Sint gegaan. En ik? Ik behaalde mijn allereerste par op hole 10 (op 1 centimeter na net geen birdie – mag ik dat zeggen?) én… mijn allereerste wedstrijdwinst.
Doe mij nog maar wat van die golfdagen!
Ronella Bleijenburg